Blog
Als een kokmeeuw
"Klopt mijn gevoel dat u veel alleen heeft geleefd?"
"Ja, al 32 jaar. Toen zijn mijn ouders bij wie ik nog was blijven wonen in de verzorging gegaan. Ze zijn in 1986 en in 1989 overleden. Met mijn andere familie heb ik geen contact meer. Ligt ook aan mezelf, zo is het nu eenmaal gelopen."
Het blijft even stil tussen ons en dan vervolgt hij:
"Het is best vreemd om nu, gedwongen door mijn ziekte, onder de mensen te zijn."
"Met wie had u dan wel contact?"
"Soms een praatje met mensen in het dorp, niet lang. Ja, wel met de vissen en de kokmeeuwen. Elke dag langs de rivier. Als ik dan wat brood in de rivier gooi zijn die vissen er direct weer bij. En als ik wat kibbeling omhoog gooi, scheren de kokmeeuwen een meter boven mijn hoofd, pikken het zo uit de lucht. Ik mis ze, en als ik straks terug ben, zullen we elkaar weer terugvinden."
"Hoe zou u herinnerd willen worden?"
"Als mister Nobody."
"Echt? Dat over die meeuwen is toch ook een prachtig iets?"
"Ja ik droom ook wel eens over reďncarnatie. Dat ik als een kokmeeuw mag terugkomen, en dat er dan iemand langs de rivier zal staan met wat kibbeling. Heerlijk scheren en buitelen in de lucht."
Frans Baar 5 maart 2008
Reacties
Er zijn nog geen reacties.
Onderzoek
Onderwijs
Ontwikkeling
