Leerhuizen Palliatieve Zorg

In de vroege ochtend loop ik door de chaotische straatjes. Ik word wat verbaasd aangekeken. De zon komt langzaam op en de ochtendgeluiden tinkelen me tegemoet.

Bij de bakker stop ik en in het Frans vraag ik om een grote zak cakejes. Met handen en voeten komen we tot ‘een deal’ en met een grote glimlach word ik uitgezwaaid. De bakker heeft een goede dag als ik met mijn zak met 20 cakejes verder loop.
Bij een klein steegje loop ik tegen een grote poort aan. Een groepje sjofel uitziende mannetjes wijst me de weg. Links en nog een links.. en daar sta ik dan. Op het grote plein. Wat weifelend loop ik naar de zijkant waar in de schaduw een grote groep oude mannen zit.  ‘Wie is de chef’ vraag ik in mijn beste Frans. ‘C’est moi’ zegt één van de heren. Hij is duidelijk blind en vraag of hij mij kan helpen. Ik leg uit dat ik op bezoek kom en dat ik wat lekkers hem meegenomen. We praten wat in gebrekkig Frans en na een paar minuten begint hij te zingen. Alle mannen vallen bij. Een ode als dank voor het lekkers. Ontroerd nemen we een half uur later afscheid.
Ouderenzorg in Marrakech. Een opvanghuis voor blinde en gebrekkige ouderen die niets of niemand meer hebben. Geen mooie kamers, geen verpleegkundigen, geen medicijnen, maar vooral liefdevolle zorg van naasten en bezoekers. Een prachtige ervaring dit bezoek en het mooiste cadeau van deze reis.

Als ik terugkom in Cadenza zie je de grote verschillen. Maar vooral ook de vele overeenkomsten tussen de ouderenzorg daar in het warme Marroko en de zorg voor onze gasten. Er is één ding waar de werelden elkaar raken, en dat is bij de liefdevolle zorg!

Petra van ’t Klooster

Locatiemanager Regionaal Palliatief Centrum Laurens Cadenza

1 november 2011