Leerhuizen Palliatieve Zorg

Honderd en nog minder dan een dag ....  

Twee weken tevoren nog heel vitaal, samen met zijn vrouw thuis wonend, alles samen doende, zelf nog zijn 35 jaar oude AP (een uitgang van de darm) verzorgend.

Naar het ziekenhuis, benauwd, een longembolie? Bleek een longtumor, niets meer aan te doen. Er werd nog wel wat vocht vanachter de long weggezogen en nu mocht hij met zuurstof naar huis. Terug naar zijn levenslange liefde: zij 96, hij 100, 78 jaar bij elkaar!!

Maar te moe, te benauwd, te veel pijn. Ook zij te moe. Dezelfde avond een crissisopname.

Volgende ochtend was hij snel toenemend benauwd, doodmoe, klein in bed, maar o zo heldere ogen. Het was zo'n lange weg hierheen, zo ver weg van haar! Maar het ging niet meer, ik hoop dat het niet meer lang duurt. Ik ben er klaar voor, niet bang. Doe toch wat aan mijn pijn en aan mijn benauwdheid. Ik heb genoten van mijn leven, samen met haar.

Enkele uren later is ook zijn familie er. Zij vol liefde, 98 jaar, broos. Ja het gaat gebeuren, na 78 jaar. Troostende blikken en aanrakingen van haar dochter, haar kleinzoon, haar schoonzoon, haar aangetrouwde kleindochter. Het was maar kort de vorige dag. Eigenlijk had hij niet meer naar huis gemoeten. Maar hij heeft afscheid genomen, alles aangewezen. Had haar daar in hun huis gekust. Wat als de dokters van het ziekenhuis hem rechtstreeks naar hier hadden gestuurd? Dan hadden we dat kostbare moment niet gehad.

Na wat morfine minder pijn, minder benauwd. Komen jullie morgen? Allemaal? Wat zijn jullie goed voor mij geweest. Zij gaan naar huis, vermoeid.

Een paar uur later belt hij. Wat is er? Zuster ik wil alleen maar bellen om jullie te bedanken, wat zijn jullie allemaal goed voor mij geweest.  

10 minuten later vindt de zuster hem, nog onverwacht, maar weer met zijn lieve glimlach. Hij was nog geen dag geweest.

Frans Baar, 3 april 2008

• site map
• contact
• privacy statement