Page 10 - ONLINEVERSIEhandreiking beeldende begeleidingspread_Classical
P. 10
Ik had contact met een oude, zeer magere en kwetsbare mevrouw. Ze was bedlegerig, te moe om te gaan zitten. Mevrouw was een nuchtere vrouw. Schilderen en zo leek haar niets, maar het contact vond ze fjn. Op een dag vroeg ze tot mijn verbazing: “Doe je eigenlijk ook iets anders dan voorlezen of schilderen?”. Ik vertelde over mijn symbolenkoffer. Mevrouw was nieuwsgierig en wilde graag kijken. Tot mijn verbazing hees ze zich overeind in bed en boog zich zittend over het koffertje. Ze rommelde er wat in, pakte er een voorwerp uit. Levensverhalen werden wakker geroepen door de inhoud van het koffertje en ze begon te vertellen. Tenslotte pakte ze een bellen- blaas. “Dat vind ik altijd mooi”, zei ze. Ik blies bellen voor haar. De gekleurde en tere bellen dwarrelden om mevrouw heen en bleven soms liggen op de deken. De zon begon te schijnen. Mevrouws ogen glansden van plezier. Ze genoot intens van het mooie moment. Niet de ruimte vullen, maar ruimte maken Beeldende begeleiding is wezenlijk iets anders dan dagbesteding of activiteitenbegeleiding. Het maken van een beeldend werk is geen doel op zich en het bezig zijn is niet bedoeld om ruimte te vullen. Het is de kunde van de begeleider om met het beeldend bezig zijn ruimte te maken en die vervolgens door de gast op eigen wijze te laten vullen. De werking van het beeldend bezig zijn ontvouwt zich zo gaandeweg de ontmoeting. Geen therapie, wel therapeutisch Beeldende begeleiding is geen therapie met een intake, een behandeldoel en een behandelplan, maar het is wel therapeutisch in de betekenis van heilzaam. De basishouding van de begeleider is: Contact maken, peilen of en hoe beeldend bezig zijn van waarde kan zijn voor deze persoon en in alle rust afstemmen op en aansluiten bij de mogelijkheden en wensen van gasten. De begeleider heeft geen vooropgezet plan om aan te sturen op een te behalen behandeldoel in de toekomst. Ze richt zich op het proces in het nu en maakt daar ruimte voor. Dat proces strekt zich overigens wel vaak in de toekomst uit. “Bij een mevrouw die met woorden kort van stof was, zagen we dat ze via het schilderen van belangrijke zaken en personen uit haar leven, zich haar leven als het ware kon toe-eigenen alvorens ze het defnitief moest loslaten. De medewerkers van ons hospice kwamen in de weken daarna meer met haar in contact omdat de schilderijen gemaakt tijdens beeldende begeleiding steeds aanleiding gaven voor mevrouw om ons te vertellen over wat er geschilderd was”. (reactie uit een van de deelnemende hospices) 10 - Handreiking - Kleur in de laatste levensfase
   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15